GINEKOLOGIA OPERACYJNA
 
 
W trosce o zdrowie moich pacjentek gabinet oferuje szeroki zakres usług ginekologicznych oraz uroginekologicznych, aby jak najlepiej leczyć i zapobiegać chorobom żeńskiego układu płciowego. Klinika w której na co dzień pracuję gwarantuje wykonanie większości zabiegów techniką endoskopową (laparoskopia) ograniczając ból i okres rekonwalescencji. W klinice wykonywane są również zabiegi leczenia zaburzeń statyki narządu rodnego z dostępu pochwowego, leczenia wysiłkowego nietrzymania moczu oraz zaawansowana diagnostyka ginekologiczna (histeroskopia, badanie drożności jajowodów - HSG) .
 
 
Laparoskopia
Laparoskopia ginekologiczna, czyli wziernikowanie jamy otrzewnej, to jedna z najmniej inwazyjnych technik operacyjnych, gwarantująca szybki powrót do zdrowia. Polega na bezpośrednim wglądzie do jam ciała i narządów za pomocą specjalistycznej aparatury. Dzięki rozwojowi technologicznemu metoda laparoskopii ginekologicznej jest nie tylko techniką diagnostyczną, ale również zabiegową.

Wskazania


• diagnostyka bólów w miednicy mniejszej
• endometrioza
• niepłodność – laparoskopia umożliwia precyzyjną ocenę budowy, położenia i drożności jajowodów, lokalizację zrostów w miednicy mniejszej, a także uzyskanie materiału do weryfikacji histopatologicznej niepłodności pochodzenia jajnikowego i jej leczenie operacyjne.
• mięśniaki macicy
• guzy, torbiele jajników
• PCO – zespół policystycznych jajników
• ciąża ektopowa
• stany zapalne miednicy mniejszej
• wady rozwojowe wewnętrznych narządów płciowych

Przeciwwskazania


Bezwzględne:
• brak zgody pacjenta
• rozlane zapalenie otrzewnej
• poważne zaburzenia krzepnięcia, skaza krwotoczna
• niedrożność jelit
• pacjent po przebytych rozległych operacjach onkologicznych żołądkowo-jelitowych
• rozległa przepuklina brzuszna lub przeponowa

Względne:
• podeszły wiek
• nadciśnienie III i IV stopnia
• niewydolność krążeniowo-oddechowa
• zawał serca w wywiadzie
• niestabilna choroba wieńcowa serca
• arytmie – zaburzenia rytmu serca
• obecność licznych zrostów otrzewnowych po przebytych operacjach lub zapaleniach otrzewnej
• duże guzy w jamie brzusznej
• ciąża powyżej 12-16 tygodnia
• zapalenie otrzewnej miednicy małej
• łagodna przepuklina przeponowa
• poprzedzające operacje w obrębie jamy brzusznej
Zalecenia przedoperacyjne

Jeżeli choruje Pani na inne choroby prosimy o konsultację lekarza specjalisty w celu wykluczenia przeciwskazań do zabiegu ginekologicznego
Na 2 tyg. przed planowanym zabiegiem nie wolno przyjmować następujących leków: aspiryny ani jej pochodnych (np. Acard, Aspiryna, Acipiryna, Polocard), Wit.E oraz leków przeciwkaszlowych i przeciwgrypowych. Środki te niekorzystnie wpływają na przedłużenie krwawienia w trakcie operacji.
Jeżeli przyjmuje Pani Metformin ( Metformax, Siofor ), wskazane jest odstawienie leku na 48 godzin przed terminem zabiegu. Jezeli przyjmuje Pani na stałe inne leki, prosimy o konsultację z lekarzem.
Należy ograniczyć palenie do 3-4 papierosów dziennie na 3 dni przed operacją.
Należy poinformować o przebytej infekcji, jeżeli taka miała miejsce w okresie 2 tygodni przed planowanym zabiegiem operacyjnym.
Przebieg operacji – zarys ogólny

W znieczuleniu ogólnym, po przygotowaniu pola operacyjnego, wykonuje się małe nacięcie (ok. 5-10 mm ) w okolicy pępkowej, przez które zostaje wprowadzona kamera z torem do insuflacji. Podaje się przez nią dwutlenek węgla mający na celu wypełnienie jamy brzusznej i uzyskanie odmy. W okolicy nadłonowej (na wysokości górnego brzegu owłosienia łonowego) pod kontrolą wzroku (monitor) wprowadza się do wnętrza jamy brzusznej tzw. troakary -rurki będące prowadnicami dla mikronarzędzi chirurgicznych. Przebieg operacji widoczny jest na ekranie monitora. Kamera pozwala na uzyskiwanie zbliżeń operowanych organów, nieosiągalnych dla „gołego oka”. Po zakończeniu operacji wypuszcza się z jamy brzusznej dwutlenek węgla, a nacięcia zeszywa pojedynczymi szwami (usuwanymi po siedmiu dniach).
Główną i niepodważalną zaletą chirurgii laparoskopowej jest mniejszy uraz operacyjny (mniejsza inwazyjność) przy osiągnięciu dokładnie tego samego efektu leczniczego, co przy operacjach brzusznych. Skutkiem tego jest zmniejszona bolesność po operacji, krótszy okres pobytu w klinice, krótsza rekonwalescencja, mniejsza liczba powikłań w stosunku do operacji „otwartych” oraz lepszy efekt kosmetyczny
Okres pooperacyjny

Wizyta kontrolna powinna mieć miejsce po ok. 30 dniach. Pacjentka może odczuwać niewielki ból wokół cięć operacyjnych, który ulega złagodzeniu zarówno po lekach przeciwbólowych dostępnych bez recepty, jak i ketonalu. W większości przypadków pacjentki są w stanie brać prysznic następnego dnia po zabiegu i powrócić do normalnej aktywności życiowej w ciągu 1 tygodnia.
Skrupulatne stosowanie się do zaleceń pooperacyjnych jest kluczowe w szybkiej rekonwalescencji i znacząco wpływa na efekt końcowy operacji.
 

Zaburzenia statyki narządu rodnego
- obniżanie się lub wypadanie ścian pochwy, obniżanie się lub wypadanie macicy

Operacje obniżania się/wypadania pochwy wykonywane są w sytuacjach gdy tkanki zawieszające macicę i pochwę w obrębie miednicy mniejszej zostały rozciągnięte lub rozerwane podczas porodu i/lub straciły swą elastyczność w związku z postępującym starzeniem się.
Nacisk wywierany wówczas na ściany pochwy przez sąsiadujące z nią narządy (odbytnicę, pęcherz moczowy, jelita) deformuje je i prowadzi do ich rozciągania i obniżania. Powstają wówczas przepukliny:
• pęcherzowo-pochwowa (cystocoele) wymaga naprawy w obrębie przedniej ściany pochwy
• przepuklina odbytniczo-pochwowej (rectocoele) wymaga naprawy w obrębie tylnej ściany pochwy
• przepuklina jelitowo-pochwowa zlokalizowana w okolicy szczytu pochwy (enterocoele) wymagającej naprawy tej okolicy wraz z operacją podwieszającą pochwę
Mogą to być uszkodzenia izolowane, ale najczęściej stanowią kombinację kilku wyżej wymienionych.
Techniki operacyjne stosowane w takich przypadkach obejmują klasyczne zabiegi chirurgiczne wykorzystujące tkanki własne pacjentki lub stosowanie syntetycznych siatek polipropylenowych wszczepianych jako protezy uszkodzonych powięzi i więzadeł.
Ze względu na niezadowalające, krótkotrwałe wyniki operacji naprawczych z wykorzystaniem tkanek własnych podlegających procesom starzenia się, są one wykonywane rzadziej, w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Szybki postęp technologii w dziedzinie wszczepialnych materiałów syntetycznych powoduje, że najczęściej sięga się po implanty propylenowe.
Siatki/taśmy polipropylenowe są wprowadzane pomiędzy tkanki, tak że nie są one później widoczne i wyczuwalne przez pacjentkę.
Skuteczność leczenia zaburzeń statyki narządów dna miednicy i związanych z tym zaburzeń utrzymywania moczu i/lub stolca uzależniona jest od kilku czynników:
• właściwego rozpoznania uszkodzeń anatomicznych i czynnościowych
• właściwego doboru sposobu leczenia (fizykoterapia/leczenie farmakologiczne/leczenie chirurgiczne
• właściwego doboru materiałów oraz techniki operacyjnej
• właściwego przygotowania pacjentki do zabiegu operacyjnego
• doświadczenia lekarza wykonującego zabieg operacyjny
• zmiana trybu życia po operacji naprawczej polegająca na ograniczeniu dźwigania oraz stosowaniu zasad profilaktyki uszkodzeń elementów podtrzymujących narządy miednicy mniejszej
DIAGNOSTYKA PRZEPROWADZANA JEST AMBULATORYJNIE i obejmuje:
• badanie ginekologiczne ukierunkowane na ocenę statyki narządów dna miednicy i opisanie zmian zgodnie z obowiązującymi standardami (skala POPQ) pozwalającymi na precyzyjne, jednoznaczne komunikowanie się pomiędzy lekarzami stawiającymi rozpoznanie i operatorami
• badanie ultrasonograficzne narządów dna miednicy
• badanie ultrasonograficzne oceniające cewkę moczową i statykę narządów płciowych
Po przeprowadzeniu procesu diagnostycznego pozwalającego na precyzyjne określenie rodzaju uszkodzeń planowane jest lecznicze.

WYBÓR TECHNIKI OPERACYJNEJ
Najczęściej wykonywane zabiegi operacyjne:
• operacje stabilizujące dno miednicy z użyciem najnowocześniejszych systemów siatek prolenowych
• operacje plastyczne ścian pochwy
• doszywnie pochwy do więzadła krzyżowo-kolcowego
• zachowawcze leczenie przy pomocy pessarów



Ze względu na to, że uszkodzenia w obrębie tkanek dna miednicy i dolnych dróg moczowych mają najczęściej złożony charakter leczenie zabiegowe planowane jest kilkuetapowo. Zabiegi stabilizujące dno miednicy najczęściej nie są wykonywane jednoczasowo z zabiegami operacyjnymi, których głównym celem jest wyleczenie nietrzymania moczu (operacje pętlowe "sleeng").

W zależności od współistnienia innych patologii w obrębie narządu rodnego, stanu zdrowia i wielu innych uwarunkowań operacje mogą być przeprowadzane:
• klasycznie poprzez otwarcie powłok jamy brzusznej,
• z dojścia pochwowego,
• techniką laparoskopową.
Jednym z najważniejszych elementów leczenia jest obok właściwego wyboru techniki operacyjnej, wybór właściwego materiału syntetycznego (siatki, taśmy, szwy). Różni się on gramaturą, splotem nici, kształtem wykrojów, wchłanialnością , odczynowością, kurczliwością, elastycznością, wykończeniem brzegów, ceną. Właściwy dobór materiałów ma olbrzymi wpływ na skuteczność leczenia oraz ilość ewentualnych wczesnych i późnych powikłań pooperacyjnych.
PRZYGOTOWANIE PACJENTKI DO OPERACJI
Pacjentki miesiączkujące powinny być poddawane operacji w pierwszej fazie cyklu miesiączkowego. Należy wykluczyć zakażenia pochwy oraz inne infekcje ogólnoustrojowe o charakterze wirusowym i/lub bakteryjnym które mogą wikłać okres pooperacyjny.
Pacjentki po menopauzie u których stwierdza się zmiany wsteczne w obrębie nabłonka pochwy powinny przyjmować przez 6 tygodni miejscową substytucję hormonalną (dopochwowo). Przed włączeniem substytucji należy wykluczyć wszelkie przeciwwskazania do jej stosowania.
Schorzenia o charakterze internistycznym, kardiologiczne, onkologicznym, neurologicznym i tp, powinny być wyleczone lub gdy są one przewlekłe powinny być w okresie remisji pozwalającej na poddanie się operacji. Możliwość taka powinna być potwierdzona pisemnie przez lekarza danej specjalności.
 

Histeroskopia
Histeroskopia to zabieg ginekologiczny stosowany w diagnostyce i leczeniu takich zaburzeń, jak nieprawidłowe krwawienia, nawracające poronienia czy zaburzenia płodności. Histeroskopia diagnostyczna odgrywa ważną rolę w profilaktyce i diagnostyce patologii błony śluzowej jamy macicy, w tym stanów przednowotworowych i nowotworowych. Zabieg rozpoczyna się od oceny kanału szyjki macicy i rozpoznania nieprawidłowości wnętrza macicy. Wszystko to dzięki specjalistycznemu urządzeniu optycznemu, światłowodom i kamerze video. Podczas histeroskopii operacyjnej usuwa się takie zmiany jak mięśniaki, polipy i zrosty – czyli nieprawidłowości macicy powodujące bolesność, krwawienia oraz problemy z zajściem w ciążę.
Wskazania

• niepłodność
• zaburzenia w cyklu miesiączkowym
• krwawienia o nieustalonej etiologii
• nieprawidłowy kształt i wielkość jamy macicy
• nieprawidłowe obraz endometrium w badaniu USG
• nieprawidłowa budowa i funkcjonowanie ujść macicznych jajowodów
• długotrwała hormonoterapia ( estrogenoterapia, tamoxyfen )
• zrosty, przegrody, polipy, mięśniaki podśluzówkowe
• zmiany rozrostowe błony śluzowej jamy macicy oraz kanału szyjki macicy
• usunięcie ciał obcych – np. zagubionej wkładki wewnątrzmacicznej
Zabieg wykonywany jest w krótkim, dożylnym znieczuleniu ogólnym lub sedacji. Czas jego trwania wynosi około 10 minut. Podczas histeroskopii zabiegowej pobierane są nieprawidłowe zmiany rozrostowe, które następnie wysyłane są do badania histopatologicznego.

Zalecenia przedoperacyjne

Na 2 tyg. przed planowanym zabiegiem nie wolno przyjmować następujących leków: aspiryny ani jej pochodnych (np. Acard, Aspiryna, Calcipiryna, Polocard), Wit.E oraz leków przeciwkaszlowych i przeciwgrypowych. Środki te niekorzystnie wpływają na przedłużenie krwawienia w trakcie operacji.
Należy ograniczyć palenie do 3-4 papierosów dziennie na 3 dni przed operacją.
Należy poinformować o przebytej infekcji, jeżeli taka miała miejsce w okresie 2 tygodni przed planowanym zabiegiem operacyjnym.
.

Okres pooperacyjny

Wizyta kontrolna powinna mieć miejsce po ok. 30 dniach. Pacjentka może odczuwać utrzymujący się ból po zabiegu, który ulega złagodzeniu zarówno po lekach przeciwbólowych dostępnych bez recepty, jak i ketonalu. Wynik badania histopatologicznego dostępny jest po 10-14 dniach od zabiegu.
Skrupulatne stosowanie się do zaleceń pooperacyjnych jest kluczowe w szybkiej rekonwalescencji i znacząco wpływa na efekt końcowy operacji.
 

Histerektomia
Histerektomia to zabieg chirurgicznego usunięcia macicy, wykonywany w znieczuleniu przewodowym. Czas trwania zależy od techniki oraz zakresu operacji Obligatoryjnie podczas każdego zabiegu usunięte tkanki wysyła się do badania histopatologicznego.
Rozróżnia się częściową histerektomię – usunięcie tylko trzonu macicy, lub całkowitą – usunięcie trzonu i szyjki macicy.
Metod usunięcia jest kilka. Do najczęściej wykonywanych zaliczamy:
- wycięcie macicy z dostępu pochwowego
• metodą klasyczną
• wspomagana metodą laparoskopową - LAVH
- wycięcie macicy z dostępu brzusznego
• drogą laparotomii lub minilaparotomii
• laparoskopowa histerektomia nadszyjkowa – LSH
• całkowita histerektomia laparoskopowa - TLH
Zalety wycięcia macicy z dostępu pochwowego
• szybsza rekonwalescencja
• mniejsza liczba pooperacyjnych powikłań w postaci niedrożności jelit
• znacznie lepsze tolerowanie zabiegu przez starsze pacjentki
• brak przeciwwskazań ze względu na otyłość
• podczas zabiegu powłoki brzuszne nie są nacinane, co zapobiega tworzeniu się infekcji w obrębie rany, rozejściu rany oraz powstawaniu przepukliny
• korzystny efekt kosmetyczny

Wskazania

• mięśniaki macicy
• niepoddające się leczeniu nieprawidłowe krwawienia maciczne po wcześniejszym wykluczeniu choroby nowotworowej
• nieprawidłowe wyniki badań cytologicznych ( CIN1-3 lub HSIL )
• rak szyjki macicy – Ia1 w/g klasyfikacji FIGO
• rak endometrium, macicy jajnika, jajowodu – tylko z dostępu brzusznego
• endometrioza miednicy mniejszej

Zalecenia przedoperacyjne

Jeżeli choruje Pani na inne choroby proszę o konsultację lekarza specjalisty w celu wykluczenia przeciwskazań do zabiegu ginekologicznego
Na 2 tyg. przed planowanym zabiegiem nie wolno przyjmować następujących leków: aspiryny ani jej pochodnych (np. Acard, Aspiryna, Acipiryna, Polocard), Wit.E oraz leków przeciwkaszlowych i przeciwgrypowych. Środki te niekorzystnie wpływają na przedłużenie krwawienia w trakcie operacji.
Jeżeli przyjmuje Pani Metformin ( Metformax, Siofor ), wskazane jest odstawienie leku na 48 godzin przed terminem zabiegu. Jeżeli przyjmuje Pani na stałe inne leki, prosimy o konsultację z lekarzem.
Należy ograniczyć palenie do 3-4 papierosów dziennie na 3 dni przed operacją.
Należy poinformować o przebytej infekcji, jeżeli taka miała miejsce w okresie 2 tygodni przed planowanym zabiegiem operacyjnym.

Okres pooperacyjny

Po histerektomii pacjentka zostaje od 1 do 2 dni w Klinice. Wizyta kontrolna powinna mieć miejsce po ok. 30 dniach. Pacjentka może odczuwać ból wokół cięć operacyjnych, który ulega złagodzeniu zarówno po lekach przeciwbólowych dostępnych bez recepty, jak i ketonalu. Wyniki pobranego materiału do badania histopatologicznego dostępne są po upływie 14 dni.
Skrupulatne stosowanie się do zaleceń pooperacyjnych jest kluczowe w szybkiej rekonwalescencji i znacząco wpływa na efekt końcowy operacji.
 

Miomektomia

Miomektomia to operacja polegająca na chirurgicznym usunięciu mięśniaków macicy. W odróżnieniu od histerektomii macica zostaje częściowo lub całkowicie zachowana. Zabieg ten jest zatem wskazaniem dla kobiet, chcących urodzić w przyszłości dziecko, leczących się z powodu niepłodności lub pragnących zachować macicę z innych, nie wymienionych przyczyn. Celem operacji, oprócz zachowania zdolności rozrodczej, jest złagodzenie takich objawów jak obfite i bolesne miesiączki oraz ogólnego dyskomfortu w podbrzuszu. Obecność mięśniaków, które nie wpływają na płodność kobiety i nie dają silnych objawów bólowych, nie jest wskazaniem do operacji. Sposobów usunięcia mięśniaków jest kilka i zależą one od ich ilości, wielkości oraz umiejscowienia. Jeśli mięśniak leży możliwy jest do usunięcia drogą histeroskopii. Kilka mięśniaków (do 3), wielkości do 10 cm, możliwe są do usunięcia drogą laparoskopii, natomiast większe podczas laparotomii. Operacja odbywa się w znieczuleniu ogólnym Podczas operacji usunięte mięśniaki wysyłane są do badania histopatologicznego aby wykluczyć ich złośliwość. Śródoperacyjnie zakładane są szwy wchłanialne.

Zalecenia przedoperacyjne

Na 2 tyg. przed planowanym zabiegiem nie wolno przyjmować następujących leków: aspiryny ani jej pochodnych (np. Acard, Aspiryna, Calcipiryna, Polocard), Wit.E oraz leków przeciwkaszlowych i przeciwgrypowych. Środki te niekorzystnie wpływają na przedłużenie krwawienia w trakcie operacji.
Należy ograniczyć palenie do 3-4 papierosów dziennie na 3 dni przed operacją.
Należy poinformować o przebytej infekcji, jeżeli taka miała miejsce w okresie 2 tygodni przed planowanym zabiegiem operacyjnym.

Okres pooperacyjny

Po miomektomii pacjentka zostaje wypisana do domu po jednodniowej hospitalizacji. Wizyta kontrolna powinna mieć miejsce po ok. 30 dniach. Po 14 dniach dostępne są wyniki badania histopatologicznego. Pacjentka może odczuwać ból wokół cięć operacyjnych, który ulega złagodzeniu zarówno po lekach przeciwbólowych dostępnych bez recepty, jak i ketonalu.
Skrupulatne stosowanie się do zaleceń pooperacyjnych jest kluczowe w szybkiej rekonwalescencji i znacząco wpływa na efekt końcowy operacji.
 

Abrazja

Abrazja, czyli wyłyżeczkowanie lub frakcjonowane skrobanie ścian kanału szyjki i jam macicy, to zabieg polegający na rozszerzeniu szyjki macicy i usunięciu zawartości macicy. Zabieg ten wykonywany jest w celach diagnostycznych i terapeutycznych.

Wskazania

• nieprawidłowe krwawienia z macicy
• krwawienia maciczne w okresie pomenopauzalnym
• niekompletne poronienia
• diagnostyka ciąży pozamacicznej
• diagnostyka niepłodności
• zastój śluzu w macicy
• krwiaki i ropniaki macicy
Zabieg wymaga wykonania krótkiego ( 5-10 min ) dożylnego znieczulenia ogólnego. Regeneracja endometrium którego zmiany dotyczą może trwać do 5 dni. W wyniku tej regeneracji wewnętrzna powierzchnia macicy pokrywa się ciągłą warstwą nabłonka. Jest to skutek prawidłowego gojenia się rany.
Podczas zabiegu pobierany jest materiał i wysyłany do badania histopatologicznego.

Zalecenia przedoperacyjne

Na 2 tyg. przed planowanym zabiegiem nie wolno przyjmować następujących leków: aspiryny ani jej pochodnych (np. Acard, Aspiryna, Calcipiryna, Polocard), Wit.E oraz leków przeciwkaszlowych i przeciwgrypowych. Środki te niekorzystnie wpływają na przedłużenie krwawienia w trakcie operacji.
Należy ograniczyć palenie do 3-4 papierosów dziennie na 3 dni przed operacją.
Należy poinformować o przebytej infekcji, jeżeli taka miała miejsce w okresie 2 tygodni przed planowanym zabiegiem operacyjnym.


Okres pooperacyjny

Po zabiegu i kilkugodzinnej hospitalizacji, pacjentka zostaje wypisana do domu. Pobyt w Klinice dwudniowy. Wizyta kontrolna powinna mieć miejsce po ok. 30 dniach. Pacjentka może odczuwać utrzymujący się ból po zabiegu, który ulega złagodzeniu zarówno po lekach przeciwbólowych dostępnych bez recepty, jak i ketonalu. Wynik badania histopatologicznego dostępny jest po 10-14 dniach od zabiegu.
Skrupulatne stosowanie się do zaleceń pooperacyjnych jest kluczowe w szybkiej rekonwalescencji i znacząco wpływa na efekt końcowy operacji.
 

T.O.T – nietrzymanie moczu

Nietrzymanie moczu to jeden z głównych problemów w uroginekologii wpływający negatywnie na aspekty społeczne, zawodowe czy seksualne życie chorych. T.O.T polega na podwieszeniu środkowego odcinka cewki moczowej za pomocą specjalnej, beznapięciowej taśmy polipropylenowej. Zabieg ten umożliwia odtworzenie fizjologicznego kąta pęcherzowo-cewkowego. Ma on na celu korektę elementów podwieszających macicę, pęcherz oraz cewkę moczową. Operacja ta wykonywana jest w przypadkach pierwotnego i nawrotowego nietrzymania moczu. Może być również skojarzona z innymi operacjami ginekologicznymi. Wysiłkowe nietrzymanie moczu objawia się bezwiednym oddawaniem niewielkich ilości moczu bez uczucia parcia na skutek wysiłku fizycznego, który zwiększa ciśnienie wewnątrz jamy brzusznej (np. kaszlu). Przyczyną jest defekt anatomiczny pochwy – zmiany w obrębie jej ścian (obniżenie prawidłowej ilości kolagenu i elastyny ) lub nieprawidłowe funkcjonowanie struktur otaczających pochwę (więzadła, mięśnie, tkanka łączna przypochwowa). Efektem jest brak podparcia pęcherza moczowego przez aparat więzadłowo – powięziowy i narządy sąsiednie. Bardzo częstą przyczyną nietrzymania moczu są uszkodzenia tkanek miednicy mniejszej w trakcie porodów siłami natury. T.O.T jest metodą małoinwazyjną, przeprowadzaną w znieczuleniu przewodowym. Zabieg ten charakteryzuje się niewielką liczbą powikłań oraz skróconym czasem rekonwalescencji. Efekt operacji jest natychmiastowy, a długoterminowa skuteczność sięga 90%. Czynniki ryzyka nietrzymania moczu:
• starszy wiek
• porody, szczególnie liczne oraz dużych płodów
• przebyte zabiegi ginekologiczne
• otyłość ( BMI>30 )
• choroby przewlekłe przebiegające z kaszlem
• przewlekłe zaparcia
• przyjmowanie niektórych leków ( diuretyków, leków przeciwlękowych i hipotensyjnych)

Zalecenia przedoperacyjne

Na 2 tyg. przed planowanym zabiegiem nie wolno przyjmować następujących leków: aspiryny ani jej pochodnych (np. Acard, Aspiryna, Calcipiryna, Polocard), Wit.E oraz leków przeciwkaszlowych i przeciwgrypowych. Środki te niekorzystnie wpływają na przedłużenie krwawienia w trakcie operacji.
Należy ograniczyć palenie do 3-4 papierosów dziennie na 3 dni przed operacją.
Należy poinformować o przebytej infekcji, jeżeli taka miała miejsce w okresie 2 tygodni przed planowanym zabiegiem operacyjnym.

Okres pooperacyjny

Po zabiegu i hospitalizacji pacjentka zostaje wypisana do domu. Wizyta kontrolna powinna mieć miejsce po ok. 30 dniach. Do całkowitej aktywności ruchowej pacjentka powraca po kilku dniach – okres gojenia się rany i zejście obrzęku w okolicy miejsca operowanego wynosi ok. 7 dni. Pacjentka może odczuwać utrzymujący się ból po zabiegu, który ulega złagodzeniu zarówno po lekach przeciwbólowych, dostępnych bez recepty, jak i ketonalu. Podwyższona temperatura u pacjentki do 37,5 stopni nie jest niczym niepokojącym.
Skrupulatne stosowanie się do zaleceń pooperacyjnych jest kluczowe w szybkiej rekonwalescencji i znacząco wpływa na efekt końcowy operacji.
 

Marsupializacja – chirurgiczne leczenie torbieli Bartholina

Marsupializacja to jedna z metod chirurgicznego leczenia torbieli. W ginekologii zabieg ten polega na leczeniu ropnia torbieli gruczołu Bartholina (gruczoł wydzielający śluz, znajdujący się przy wejściu do pochwy na wysokości dolnej 1/3 warg sromowych), powstałego na skutek zamknięcia przewodu wyprowadzającego śluz z gruczołu. Objawy zapalenia gruczołu Bartholina
• bolesność okolic intymnych
• złe samopoczucie
• osłabienie
• podwyższona temperatura
Zabieg polega na nacięciu ściany torbieli, opróżnieniu jej zawartości oraz wszyciu przeciętych brzegów ściany torbieli w błonę śluzową, aby nie dopuścić do jej ponownego wypełnienia i zamknięcia. Marsupializacja nie daje 100 % pewności, że leczony ropień nigdy nie powróci. Jeśli taki przypadek nastąpi, wskazane jest całkowite wycięcie gruczołu Bartholina. Zabieg wykonuje się w krótkim, dożylnym znieczuleniu ogólnym

Zalecenia przedoperacyjne

Na 2 tyg. przed planowanym zabiegiem nie wolno przyjmować następujących leków: aspiryny ani jej pochodnych (np. Acard), Wit.E oraz leków przeciwkaszlowych i przeciwgrypowych. Środki te niekorzystnie wpływają na przedłużenie krwawienia w trakcie operacji.
Należy ograniczyć palenie do 3-4 papierosów dziennie na 3 dni przed operacją.
Należy poinformować o przebytej infekcji, jeżeli taka miała miejsce w okresie 2 tygodni przed planowanym zabiegiem operacyjnym.


Okres pooperacyjny

Kontrola po 30 dniach od zabiegu. Pacjentka może odczuwać niewielki ból, który ulega złagodzeniu zarówno po lekach przeciwbólowych dostępnych bez recepty, jak i ketonalu. Ważna jest odpowiednia higiena miejsc intymnych – należy podmywać się 2 razy dziennie przez 7 dni. Należy unikać noszenia obcisłej i syntetycznej bielizny. Nie współżyć do 7 dni po zabiegu. Zastosowane w zabiegu szwy są wchłanialne.
Skrupulatne stosowanie się do zaleceń pooperacyjnych jest kluczowe w szybkiej rekonwalescencji i znacząco wpływa na efekt końcowy operacji.
 

Konizacja

Konizacja to diagnostyczna lub diagnostyczno-lecznicza metoda wycięcia stożka tkanki z części pochwowej szyjki macicy. Wskazaniem do konizacji jest nieprawidłowy wynik cytologiczny, nieprawidłowy obraz histologiczny pobranego wcześniej bioptatu części pochwowej szyjki lub nieprawidłowy wynik kolposkopii. W razie podejrzenia stanu przedrakowego lub wczesnej postaci raka szyjki macicy dodatkowo wykonuje się wyłyżeczkowanie kanału szyjki i jamy macicy. Zabieg wykonywany jest w krótkim, dożylnym znieczuleniu ogólnym, a czas jego trwania to około 10 minut.

Zalecenia przedoperacyjne

Na 2 tyg. przed planowanym zabiegiem nie wolno przyjmować następujących leków: aspiryny ani jej pochodnych (np. Acard), Wit.E oraz leków przeciwkaszlowych i przeciwgrypowych. Środki te niekorzystnie wpływają na przedłużenie krwawienia w trakcie operacji.
Pacjentka powinna być po krwawieniu miesiączkowym.
Należy ograniczyć palenie do 3-4 papierosów dziennie na 3 dni przed operacją.
Należy poinformować o przebytej infekcji, jeżeli taka miała miejsce w okresie 2 tygodni przed planowanym zabiegiem operacyjnym.

Okres pooperacyjny

Wizyta kontrolna powinna mieć miejsce po ok. 30 dniach. Pacjentka może odczuwać utrzymujący się ból po zabiegu, który ulega złagodzeniu zarówno po lekach przeciwbólowych dostępnych bez recepty, jak i ketonalu. Wynik badania histopatologicznego dostępny jest po 10-14 dniach od zabiegu
Skrupulatne stosowanie się do zaleceń pooperacyjnych jest kluczowe w szybkiej rekonwalescencji i znacząco wpływa na efekt końcowy operacji.
 
 

 

 
 
Lek med. DARIUSZ OWCZAREK
Specjalista położnictwa i ginekologii
 
95-200 Pabianice
ul. Wyszyńskiego 2
 
 
tel. +48 423 073 783
 
www.dariuszowczarek.com